Sroka (Pica pica)

Tego ptaka znają chyba wszyscy. Dzięki eleganckiemu biało-czarnemu upierzeniu i charakterystycznemu chodzeniu, połączonemu z kiwaniem się, trudno pomylić go z innym gatunkiem. W dodatku coraz częściej i liczniej spotykamy srokę w miejscach naszego zamieszkania. Ale, niestety, nie zawsze wzbudza ona sympatię, gdyż jest specjalistką od plądrowania cudzych gniazd.

Wygląd

U sroki nie występuje dymorfizm płciowy. Upierzenie jest kontrastowe: głowa, pierś, skrzydła i ogon czarne (u dorosłych z metalicznym połyskiem), spód ciała, barki i plamy na lotkach białe. Długi ogon (1/3 długości ciała) jest schodkowany ku tyłowi. Dziób i nogi czarne. Ciało ma długość ok. 46 cm, rozpiętość skrzydeł 60 cm, waga ok. 200g.

Biotop

Biotop naturalny tego ptaka stanowią młode niewielkie drzewostany z domieszką brzóz oraz olszyny i kępy zadrzewień w okolicach dolin rzecznych i łąk. Od lat jego środowiskiem stały się nawet duże miasta.

Występowanie

Sroka zamieszkuje całą Europę, część Azji (bez obszarów północnych) oraz zachodnią część Ameryki Północnej. Jest ptakiem osiadłym i nie podejmującym wędrówek, zimuje w obrębie areału lęgowego. W Polsce jest to liczny ptak lęgowy z tendencją do ciągłego wzrostu liczebności.

Lęgi

Sroki budują charakterystyczne, kuliste, widoczne z daleka gniazda z daszkiem. Zakładają je bardzo wysoko na drzewach lub nisko w gęstych krzewach. Budulcem są patyki, a także glina, którą wylepiają wnętrze i trawy. Wyprowadzają 1 lęg w roku, na ogół w kwietniu, samica składa 4-10 zielonkawoniebieskich jaj w szare plamy. Wylęg następuje po 17-18 dniach, a młode opuszczają gniazdo po 22-27 dniach.

Pokarm

Latem główną pozycję w diecie stanowią owady. Ale sroki są wszystkożerne. Jak już wspomniano plądrują gniazda innych ptaków zjadając nie tylko jaja, lecz także pisklęta. Można je też spotkać żerujące na padlinie. Polują również na gryzonie. Zimą znajdują pożywienie na wysypiskach śmieci i zjadają większe ilości nasion.